زنان اگر پاییز بودند،
کوچه‌ها
پر از عطرِ صبر می‌شد،

و هر غروب
خورشید
پیش از رفتن،
دستِ خسته‌ی مادری را
می‌بوسید.

زنان اگر پاییز بودند،
برگ‌ریزان
گریه نبود؛
رقصِ آرامِ رهایی بود
از شاخه‌هایی
که سال‌ها
سایه‌شان را
بر شانه‌هایشان سنگین کرده بودند.

و بهار،
هرگز از یاد نمی‌برد
که نخستین جوانه‌اش
از دلِ یک زن روییده است