نمی‌ماند، دل از غصه لبریزی نمی‌ماند
بهاری می‌رسد از راه و پاییزی نمی‌ماند

کلاهم را که می‌بینی کلاه ساده‌ای هم نیست
نباشد بر سرم از من دگر چیزی‌ نمی‌ماند!

مرا آرام می‌سازند و می‌دانم پس از عمری
زبان من به این تندی و این تیزی نمی‌ماند

به یمن شیرمردان خدا یک شهر آباد است
اگر آهی برآرد شمس، تبریزی نمی‌ماند

من از دیوانگی و از شراب و رقص پرهیزم
به محض دیدن تو هیچ پرهیزی نمی‌ماند

تو چون شادی، سراپای مرا شادی فرا گیرد
تو غمگینی اگر، از مردنم چیزی نمی‌ماند