برگشت از داکه (پایتخت بنگله‌دیش)

برگردان از: زینت نور

·

·

ما پس از گفت‌وشنوهایی زیاد هنوز بیگانه مانده ایم

بازهم همدل خواهیم گردید پس از این همه خوشبینی‌ها

چه زمانی بهار‌های چمن‌زار‌های بی سبزه چهره خواهند افروخت

لکه های خون پس از چند بارانی شسته خواهند شد

بودند لحظه های بی‌دردمانی از دردی فرجام عشق

بودند سحرهای بی‌مهری در پای شب‌های مهربانی

دل خواست ولی شکستگی دل فرصتی نداد

اندکی شکوه‌هایی سر می‌دادیم در پی ستایش‌هایی

فیض، برای آنان گپی که می‌گفتیم، جان را فدایش کردیم

آن گپ ناگفته ماند در پی همه گپ‌ها

فیض احمد فیض

ڈھاکہ سے واپسی پر

ہم کہ ٹھہرے اجنبی اتنی مُلاقاتوں کے بعد
پھر بنیں گے آشنا کتنی مداراتوں کے بعد

کب نظر میں آئے گی بے داغ سبزے کی بہار
خون کے دھبّے دھُلیں گے کتنی برساتوں کے بعد

تھے بہت بے درد لمحے ختمِ دردِ عشق کے
تھیں بہت بے مہر صبحیں مہرباں راتوں کے بعد

دل تو چاہا پر شکستِ دل نے مہلت ہی نہ دی
کچھ گلے شکوے بھی کر لیتے مناجاتوں کے بعد

اُن سے جو کہنے گئے تھے فیض جاں صدقہ کیے
ان کہی ہی رہ گئی وہ بات سب باتوں کے بعد

فیض احمد فیض

Hospitalities exchanged, yet we who strangers stay

With how many encounters, shall amiability display?

After how many rains, shall the blood stains fade,

And when, in our sight, shall unspotted fields sway?

All that the heart desired, its breaking permitted not,

No grievance did those contained praises betray.

Merciless were moments, that witnessed the end of pain,

Benevolent nights brought in a cruel break of day.

That which, on your life, you determined to convey

Unspoken on your lips, Faiz, the decided words lay

برگردان از: زینت نور


مطالب بیشتر

شاید این مطالب نیز برای شما جالب باشد