مرد همسایه
با چشمان دریایی اش
به من نگاه می‌کند و می‌گوید،

“زبان ما عاشقانه‌ترین زبان های دنیاست
و همه شعر ها، نقاشی ها و ناب ترین های دنیا
از دریاچه ها، از باغ های زیتون
و از شراب
تاکستان های مست ما رنگ گرفته است.

ولی زنان شما
اندوهگین ترین زیبایی های جهان اند.”

من نمی‌دانم به او چه بگویم،
از اینکه در کشور من
زنان و اندوه چه پیوندی با هم دارند
یا که چرا قرن هاست
اندوه،
عاشق ترین
مرد زندگی ماست…؟!