«سایه زلف کشال تو زمستان واری»
قامتت سرو بلندای خرامان واری

سبز پوشیده‌ای چون قله‌ی سبز شیوه
چشم شهلای تو آهوی بیابان واری

از دو رخسار تو گل‌های حمل می‌بارد
لب قندت بخدا مسکه‌ی شغنان واری

زلف‌باران زده‌ات بس که قیامت کرده
تیغ ابروی تو شمشیر مسلمان واری

زاده‌ی ملک زریری و نمای یاسیج
گونه‌های تو مگر لعل بدخشان واری

جاده در جاده‌ی این شهر چراغان گشته
برق رخسار تو مهتاب درخشان واری

ازنگاه‌های تو ای نسل پری مشکوکم
چون اداهای تو گل‌چهره‌ی روشان واری