گیرم که باغ شگوفه کند، باغبان کجاست،
گیرم که شاخه میوه کند،پاسبان کجاست.

گـیرم که خیـل زاغ و زغـن ازچمـن برفـت،
آن بلبلان چـهچه زن ونغمه خوان کجاست.

گـیرم پـرنده هـای سـفـر کـرده باز گشـت،
در گلـشن خـزان زده گان آشیان کجاست.

باغی که هر که آمـد ازو مـیوه چید و رفت،
لیکن به خدمت آن که ببندد میان، کجاست.

این باغ را نخورده تبر یک درخت نیست،
آن کو به حال باغ کند گریه ، آن کجاست.

قومی که جـورِ ازخود وبیگانه می کشـد،
جزخلق غم کشیدهٔ ما،درجهان کجاسـت؟

گـیـرم کـه کاروان سـعـادت ز ره رسیـد،
آن راکشدبه سوی هـدف،ساربان کجاست.