دختران عزیز افغانستان،
اگر روزی این نامه را میخوانید، شاید میان شما و نسل ما سالها فاصله افتاده باشد. شاید خیابانهایی را ببینید که ما تنها در رویاهای خود میدیدیم، یا شاید هنوز هم برای برخی از آرزوهایتان بجنگید. اما مهم نیست که زمان چقدر گذشته باشد؛ مهم این است که پیامهایی از نسل ما به شما برسد.
ما در روزگاری بزرگ شدیم که جنگ فقط یک خبر نبود؛ بخشی از زندگی روزمره ما بود. نگرانی را در چهره مادرانمان میخواندیم، امید را در چشمان خسته پدرانمان میدیدیم و گاهی برای سادهترین حقها باید شجاعتی بزرگ به خرج میدادیم. ما آموختیم که انسان میتواند حتی در میان ویرانی نیز بذر امید بکارد.
دختران عزیز،
اگر کسی به شما گفت که ضعیف هستید، به یاد بیاورید که از سرزمینی آمدهاید که زنانش قرنها زیر فشار ایستادهاند و هنوز آوازشان خاموش نشده است. شما ادامه همان زنانی هستید که با دستان خالی خانواده ساختند، با دلهای زخمی عشق ورزیدند و در تاریکترین روزها چراغ امید را روشن نگه داشتند.
ممکن است روزهایی فرا برسد که احساس کنید راه دشوار است. شاید گاهی شکست بخورید، اشک بریزید یا از بیعدالتی خسته شوید. اما هرگز نگذارید سختیها هویت شما را تعریف کنند. انسان با زخمهایش شناخته نمیشود؛ با ایستادگیاش شناخته میشود.
آموختن را دوست بدارید. کتابها را محکم در آغوش بگیرید. پرسش کنید، بیندیشید و بیاموزید. هیچ قدرتی بزرگتر از ذهنی نیست که آگاه شده باشد. ممکن است کسانی بتوانند بار دیگر درها را ببندند، اما نمیتوانند نوری را که در ذهن شما روشن شده است خاموش کنند.
از رویاهایتان خجالت نکشید. اگر میخواهید داکتر شوید، شوید. اگر میخواهید نویسنده، دانشمند، معلم، هنرمند، ورزشکار یا رهبر باشید، برای آن تلاش کنید. جهان با حضور شما کاملتر میشود، نه با غیبت شما.
مهربانی را نیز فراموش نکنید. قدرت فقط در فریاد زدن نیست؛ گاهی در گرفتن دست کسی است که از شما ناامیدتر است. زنانی که یکدیگر را بالا میکشند، آیندهای میسازند که هیچ ظلمی نمیتواند آن را به آسانی ویران کند.
و اگر روزی آزادی را در شکل کاملترش تجربه کردید، کسانی را فراموش نکنید که پیش از شما برای آن هزینه پرداختند؛ زنانی که درس خواندند، زمانی که درس خواندن دشوار بود؛ زنانی که سخن گفتند، زمانی که سکوت امنتر بود؛ و زنانی که امید را حفظ کردند، زمانی که ناامیدی آسانتر به نظر میرسید.
من باور دارم که شما از ما دورتر خواهید رفت. باور دارم که افغانستان را نه فقط با خاطرات جنگ، بلکه با دستاوردهای زنان و مردان آگاهش به جهان معرفی خواهید کرد. باور دارم که روزی دختران افغانستان، به جای توضیح دادن چرایی حضورشان، تنها به ساختن، آموختن و درخشیدن مشغول خواهند بود.
هرگز فراموش نکنید:
شما دختران سرزمینی هستید که بارها زخمی شده، اما هر بار دوباره برخاسته است.
پس هر زمان که زندگی دشوار شد، سرتان را بالا بگیرید و به خود بگویید:
«من دختر افغانستانم؛ از میان دود و خاکستر برخاستهام و برای روشنایی ساخته شدهام.»
با عشق، احترام و امید فراوان
